แก้ม_ 的个人资料╬══♡>>--» PlaTong GamPon...照片日志列表更多 工具 帮助

╬══♡>>--» PlaTong GamPong «---<<♡╬══

(¯`·¸•´¯) PleAse...FoRgeT Me NoT (¯`·¸•´¯)

ก๊าบบ แก้ม_

职业
地点
第 1 张,共 47 张

天气

正在加载...
6月18日

บทความดีๆ

 
 

  "ไม่เคยมีความแน่นอนในความรัก" คำพูดนี้ยังคงเป็นคำพูดอมตะเสมอ ตราบใดที่โลกยังหมุน ให้ชีวิตของคนเรา ไปพบเจอเรื่องราวต่างๆ มากมายอยู่ทุกวัน ความเปลี่ยนแปลงก็กลายเป็นเรื่องธรรมดา 
ยิ่งอ่อนไหว ยิ่งเปลี่ยนง่าย
ธรรมชาติมอบไว้...ให้ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกได้พบเจอ โดยเฉพาะมนุษย์ที่เราเชื่อกันว่า... เป็นสัตว์ที่ไวต่อความรู้สึกมากที่สุด
ทุกนาทีที่โลกหมุนไปกระทบกับอะไรก็ตาม มนุษย์จึงง่ายที่จะรู้สึกและสัมผัสได้ เช่นนั้นแล้ว....มนุษย์จึงง่ายที่จะเปลี่ยนแปลงที่สุดเช่นกัน

 

 

ในความเป็นคนรักที่เคยรักใคร่กันมานาน  วันคืนที่ได้เรียนรู้นิสัยใจคอกันมานั้นย่อมทำให้รู้จักกัน

อย่างลึกซึ้ง รู้จักนิสัยใจคอของกันและกันเป็นอย่างดี หรือแม้แต่เป็นเรื่องเล็กน้อยที่เป็นสิ่งเข้าใจยาก

แต่ก็สามารถรู้สึกและเข้าใจได้ด้วย sense ของการเป็นคนใกล้ชิด..
ทุกอย่างย่อมสื่อถึงกันได้

จึงเป็นเรื่องยากที่ใครสักคนจะปกปิดความรู้สึก หรือเก็บงำอะไรบางอย่างให้อยู่ในใจเพียงอย่างเดียว


เมื่อฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเปลี่ยนไป  อีกฝ่ายจึงสามารถรู้ได้ สัมผัสได้ก่อนใคร

อาจไม่ต้องมีใครบอก ไม่ต้องมองเห็นด้วยตาเปล่า

แต่ความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้  ทุกๆคนจะสามารถรับรู้ได้ด้วยใจ สัมผัสได้ด้วยความรู้สึก

บางครั้งคำตอบหรือข้อสรุปว่า... ความรักไม่เหมือนเดิมแล้ว ก็ไม่ต้องรอคำยืนยันจากใคร

เพราะ Sense ของความรักจะช่วยเราหาคำตอบ ขึ้นอยู่กับว่าเราจะยอมรับได้มากน้อยแค่ไหน


ถึงเวลาที่ต้องเลิกหรือยัง...เป็นคำถามที่ตอบยากแต่... เราจำเป็นต้องสละเวลาสักหน่อย

เพื่อมาคิดใคร่ครวญหาคำตอบ เพราะไม่ใช่เรื่องที่เราจะตอบได้ง่ายๆ เลย


เมื่อเราคบกับใครสักคน คืนวันที่ผ่านมาล้วนเต็มไปด้วยความผูกพันกัน

จนแทบจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตกันไปแล้ว เหมือนเส้นขนานสองเส้นที่ลากยาวคู่กัน

เคียงข้างกันไปเรื่อยๆ ต่างคนต่างเติมเต็มกันและกัน แต่ต้องอยู่คู่กันทั้งสองจึงจะเรียกว่าเส้นขนานได้

แต่ถ้ามีเส้นใดเส้นหนึ่งเฉไปออกนอกลู่นอกทาง ก็ไม่อาจเรียกว่า เป็นเส้นขนานอีกต่อไปได้แล้วล่ะ


บ่อยแค่ไหน...ที่เส้นตรงอีกเส้นที่เคยทอดยาวอยู่ข้างๆ เรา ได้เฉไปมาและโค้งห่างออกจากเรา

ปล่อยให้เราทอดยาวเพียงลำพัง และกลายเป็นเพียงเส้นตรง ที่โดดเดี่ยว


ความโดดเดี่ยวของการถูกทอดทิ้งนั้น เจ็บปวดกว่าความโดดเดี่ยวของการไม่มีใคร

หลายๆครั้งที่เราจะต้องพบกับสายตาที่ว่างเปล่า กับความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนไปในรูปแบบที่เห็น

เราเป็นภาระของความรู้สึกที่เขาต้องรับผิดชอบ คบกันไปทุกวันก็ต้องคอยรับรู้

ถึงความเปลี่ยนแปลงและคำโกหก คำแก้ตัว สารพัดเหตุผลที่จะถูกนำมาอ้าง

แม้บางครั้งที่เรารู้ทั้งรู้ว่าไม่จริง แต่เมื่อไม่มีหลักฐานก็ทำอะไรไม่ได้ ต้องแกล้งนิ่งเฉย

แกล้งทำเป็นเชื่อ ทั้งๆ ที่ในใจสุดจะกล้ำกลืน มีอะไรที่ทำได้มากไปกว่านี้อีกล่ะ

แล้วศักดิ์ศรีล่ะ ศักดิ์ศรีของเราอยู่ตรงไหนกัน...


บางครั้งคนที่ไม่รักเราแล้ว ก็ไม่มีทางที่จะบอกความจริงกับเราหรอก

เขาไม่มีทางจะยอมรับและก็ไม่ยอมที่จะเอ่ยปากบอกเลิกลาด้วย

เช่นเดียวกัน...ที่เขาไม่ยอกบอกเลิก ก็อย่าได้คิดว่าเขายังรักเราอยู่ ยั

งอยากคบกับเราอยู่  ที่เขาอยู่เพราะเขาไม่อยากเป็นคนผิดต่างหาก

เขาไม่อยากถูกสังคมและคนรอบข้างประณามว่าเป็นคนไม่ดี

เขาจะพันธนาการเราไว้ด้วยคำรักในครั้งอดีต ซึ่งป่านนี้

คงเสื่อมสภาพไปหมดแล้ว สิ่งเหล่านี้มันจะกดดัน

ให้เราเป็นฝ่ายที่จะตัดสินใจ เป็นคนบอกเลิกเองในที่สุด


ไหนๆ ชีวิตนี้ที่คบกันมา ก็ทำเพื่อเขามาซะมากมายขนาดนั้นแล้ว

จะกินอะไร จะเอาอะไรแทบจะหามาถวาย เคยขัดใจสักครั้งแทบไม่มี

ยอมจนไม่รู้จะยอมอะไรอีกแล้ว ทำให้จนไม่รู้ว่ามีอะไรอีกที่ยังไม่ได้ทำ

ก็นั่นแหละสิ่งสุดท้าย...ทำให้เขาหน่อยเป็นไร

เป็นคนเดินไปจากเขาเสียเอง แค่นี้เขาก็กลายเป็นคนดีสมใจแล้ว



ส่วนคนรอบข้างจะมองว่า... เราไม่ดีที่เป็นคนบอกเลิกเขาไป

ยังไงก็ไม่ต้องไปสนใจ  ไม่ต้องแคร์อะไรทั้งนั้น

ไม่มีอะไรต้องเสียใจมากไปกว่านี้อีกแล้วนี่


อาจจะเจ็บปวดไปหน่อย แต่ก็จะเป็นการเจ็บครั้งสุดท้าย

และที่สำคญเราได้เป็นคนเลือกเอง เลือกที่จะหักอกตัวเองด้วยมือของตัวเอง

ถึงจะเสียใจแต่ก็แน่ใจได้ว่า... ชีวิตที่เหลือต่อจากนี้จะดีขึ้นแน่นอน

จะคิดอะไรมาก ทำใจใหญ่ๆ ไว้ เมื่ออยู่ก็เจ็บ จากก็เจ็บเหมือนกัน...

 
 
 
 
6月6日

วันนึง...ใครหลายคนอาจต้องใช้

 

 

 

 
    
ฉันเข้าใจว่า ตั้งแต่ฉันเกิด จนก่อนมาเจอกับเธอ

ก็ไม่รู้กี่ปี  ฉันก็อยู่ได้ อย่างมีความสุข กับ คนที่รักฉัน

เพราะฉะนั้น คำถามงี่เง่าที่ฉันเคยคิดว่า

ฉันจะใช้ชีวิตที่เหลือโดยไม่มีเธอไม่ได้

มันทำให้ฉันหัวเราะ ในความสมเพชของความคิดตัวเอง

วันนี้ถึงเธอจะเกลียดฉันมากมาย

ถึงไม่มีเรา ฉันเข้าใจ เธอมีสิทธิเกลียดฉัน

แต่ฉันก็มีสิทธิไม่เกลียดเธอ เพราะความเกลียดมันทำให้

ฉันไม่มีความสุข ระหว่างเรา ฉันเข้าใจ ว่า ...

เราไม่มีทางไปด้วยกันอีก แต่เรามีวันเวลาดีดีด้วยกัน

ที่ฉันจะเก็บไว้  ... เปล่านะ ฉันเปล่า หลอกตัวเอง

แต่ เพราะ ฉันไม่อยากเกลียดคนที่ฉันเคยรัก

และเก็บมันเอามากรีดใจตัวเอง ให้ลึก ให้เจ็บ

ในวันนั้น ฉัน เคยกรีด จน เลือดไม่ไหล

น้ำตาไม่หยดอีกต่อไป   จนวันนึง ฉันคิดว่า ..

ในชีวิตของคนเรา มี แค่ 20000 วัน 2837 สัปดาห์ 

...ด้วยความสั้นของชีวิตที่เหลือของฉัน
จึงอยากจะเก็บ

และให้ ในสิ่งดีดี แก่คนรอบข้าง

...เปล่านะ ฉันมันแค่คนธรรมดา ที่ อยากใช้วันเวลาที่เหลือ

อาจเป็นแค่เศษเสี้ยวของมด ถ้า เทียบกับจักรวาล

แค่อยากเป็น ความสุข และ กำลังใจ ให้กับ คนที่รักฉัน

และ ฉันรัก เท่านั้นเอง
 ...

                               บุญรักษา 
                                                    Alone (All in One)
 
 

 

   
วันนี้นั่งว่างๆ + เฮิร์ทนิดหน่อย ก้อเลยไปหาบทความอ่านเรื่อยเปื่อย ไปเจอบทความนึง

อ่านแล้วรู้สึกว่า มันให้กำลังใจเราดี เผื่อวันนึงสิ่งที่เรากลัวที่สุด มันจะกลับมาเยี่ยมเราอีก

ก้อเลยอยากเอามาเก็บไว้ อ่านในตอนนั้น ไม่ได้แช่งชีวิตตัวเองหรอกนะ แต่วิถีชีวิตคนเรา

มันตั้งอยู่บนความไม่แน่นอน ซึ่งเค้าเองก้อเคยพูดอยู่เสมอว่า " ไม่เห็นจะต้องทำอะไร

คนเราถ้ามันไม่ใช่ มันก้อคือไม่ใช่ " ก้อถ้าเราทำใจยอมรับสภาพไว้บ้าง วันนั้น (ซึ่งอาจมาถึง

เมื่อไหร่ก้อไม่รู้) ฉันเองก้อคงไม่เจ็บมากมาย เหมือนเมื่อวันวาน..

ไม่ได้อัพเดทตั้งนาน ทำเอามึนงง กับสเปซ ไลฟ์ หน้าตาแปลกใหม่

ที่ตั้งกะเปลี่ยนไป ก้อเพิ่งได้มีโอกาสเข้ามาอัพ อย่างเป็นทางการก้อวันนี้อ่ะนะ

ดีใจนะ ที่เวลาไม่สบายใจ ยังมีที่ว่างๆ ที่หนึ่ง ไว้สำหรับปลดปล่อยอารมณ์

กับสังคมวุ่นวายในยุคของการแข่งขัน ก้อยังมีสวนสาธารณะที่หนึ่ง ที่มีไว้

นั่งมองนก ให้อาหารปลาได้ คงไม่มีอะไรดีกว่านี้อีกแล้ว ฉันว่าในยามที่คนเรา

ทุกข์ใจ การไปเที่ยว กินเหล้า เมาหยำเป คงไม่ใช่ทางออกที่ดีแน่

หนึ่ง. คุณนั่นแหละ เป็นตัวทำให้เพื่อนๆ หมดสนุก เพราะหน้าตา ที่ตายซาก

บวกกับ ต้องมาคอยนั่งปลอบใจคุณ แทนที่เค้าจะแดนส์กันให้กระจาย

สอง. คุณควรมีเวลาอยู่กับตัวเองให้มาก ไม่ใช่ว่าให้มันยิ่งคิด ยิ่งเฮิร์ทหรอกนะ

แต่บางที การอยู่คนเดียวก้อทำให้คุณคิดอะไรได้ หลายๆ อย่าง ไม่ใช่คิดฆ่าตัวตายนะ

สาม. มันเปลือง ถามหน่อยดิ ว่าคุณต้องไปเสียเงินจ้างเพื่อนให้มากินเงินคุณทำไม

ในเมื่อมันก้อไม่ได้ มาร่วมเศร้ากะคุณด้วยซะหน่อย มาร่วมไว้อาลัยกะคุณหรอ

สี่. มันบาปนะคุณ ที่พ่อ แม่ตั้งกะเกิดมา ยังไม่เคยเลี้ยงข้าวท่านซักมื้อ กลับเอาเงิน

ที่ขอท่านมาเลี้ยงเพื่อนอีก ถามหน่อยคนหาน่ะ เค้าเหนื่อยมั้ย - * -

ห้า. พอ..  สรุปก้อคือ อยู่บ้าน ถ้าอยู่แล้วมันคิดอีก ก้อไปเที่ยว ไปซื้ออาหารอร่อยๆ

มาให้แม่กิน ช่วยพ่อล้างรถ บางทีรอยยิ้มของคนในครอบครัว ก้อทำให้คุณสบายใจขึ้นนะ

เพื่อนๆ หลายคน ชอบมาปรึกษาปลาทอง เรื่องนี้ค่ะ

เค้าบอกว่าปลาทองทำให้เค้าเข้มแข็งขึ้น มีกำลังใจมากขึ้น

แต่เค้าไม่รู้หรอกค่ะ ว่าไอ้ที่เราแนะนำไปน่ะ  บางทีเราเอง

ก้อยังทำไม่ได้เลย อิอิ ก้อแค่ทำไปตามความรู้สึกน่ะค่ะ

เรารู้ว่าเวลานั้น เค้าต้องการกำลังใจ ต้องการคนปลอบใจ

 อีกอย่าง.. มันทำให้เรารู้ว่า อีกแง่มุมนึง ของชีวิตตรงหน้า

ไม่ได้แค่เราหรอกนะ ที่มีความทุกข์ใจ

 

3月15日

Birth day

 

 

Happy Birthday to me...

Happy Birthday to meeee...

และแล้วปลาทองก้อแก่ขึ้นอีก 1 ปี

ปีนี้ก้อปาเข้าไป  23  แล้ว  ..เอ่อ! ยังไงๆ ก้อ ..

ของขวัญ..เอ้ย  Comment หน่อยก้อดีเน้อ

 

ปล.. ไว้มาต่อนะ  ตอนนี้งานชุม..

1月16日

1 ปีผ่านไป ไวเหมือนโกหก


               

 
 
 
                   HAPPY NEW YEAR 2007
 
              ขอให้มีความสุข..สมหวัง
                ในปีใหม่นี้กันทุกคนเลยนะคร้า..
                                 
               ยังไง๊..ยังไง
                บล๊อกนี้ก้อยังไม่ตาย  555+
                  ปลาทอง COME BACK แว้ว... 


 

 
 
 
    ปีใหม่แล้ว...มีใครมีสิ่งใหม่ๆ ผ่านเข้ามาในชีวิตบ้างรึยังคะ...  ส่วนปลาทองซวยตั้งกะต้นปีเลยค่ะ .
 
แหม..แหม อุตส่าห์นั่งดริ้งตั้งท่ารอปีใหม่  ตั้งแต่วันที่ 29 ..หึหึ พอวันเค้าดาวน์มาถึง... 
 
ปลาทองก้อปายนอนหยอดน้ำข้าวต้มที่โรงพยาบาลซะแร้น...    
 
พูดแล้วมานน่าสมน้ำหน้าตัวเองจริงจริ๊ง...ด้วยฟามซวยกะลังจะมาเยือน 
 
อีคืนวันที่ 30 ที่บ้านเพื่อนของปลาทอง ก้อเกิดอาการหอบกินขึ้นมา
 
หลังจากแยกย้ายกันจะเข้านอน  เพื่อนรุ่นพี่กะมูมู่ ก้อเลยมานั่งกินเบียร์เป็นเพื่อน  
 
ปลาทอง ..ที่นั่งกระดกน้ำอุ่นอยู่ข้างๆ ...พลางดู UBC แก้เครียด เพราะร้านขายยาปิดไปนานแล้ว  
 
พอค่อยยังชั่ว..จึงม่อยไปได้ประมาณ 2 ชั่วโมง  ก้อโดนเลย.. โดนตะขาบค่ะ -*-  พี่น้อง
 
ตะขาบกัดปลาทองเข้าอีก  แถมให้ทั้ง 2 ข้างเลยด้วยค่ะ ที่นิ้วนางข้างขวา
 
แล้วก้อข้างข้อศอกด้านซ้ายค่า TT    แพ้อ่ะ .. แพ้มากด้วย นอนโรงบาลตั้ง 2 วัน  
 
31-1 ฮือๆ.. แทนที่จะได้เค้าดาวน์กะชาวบ้านเค้า  นี่ผ่านมา 2 อาทิตย์แล้วก้อยังไม่หายดีเลย
 
มันช่างน่าเศร้า มีแต่คนสมน้ำหน้า...ปลาทองกินยา ไปเป็น 10 ถุง แล้วค่ะ
 
กินแทนข้าวปลา อาหารกันเลยทีเดียว  -*- ปีใหม่ที่แสนจะซวยของปลาทอง
 
...แต่ก้อไม่ได้เลวร้าย ซะทีเดียวหรอกนะคะ  เพราะอย่างน้อย ก้อยังมี  MONEY  
 
มาอุดบ่อน้ำตาบ้าง ไม่งั้นเขื่อนคงแตกแน่ๆ  ก้อนะคะเพื่อนๆ..คือว่าหายไปนาน
 
ไม่รู้จะเล่าอะไร แก้ตัวดี ก้อเลย... มาเรียกร้องฟามสงสาร   
 
เผื่อจะได้คะแนนฟามสงสารมั่งอ่ะ..  ยังไงก้อคง ไม่มีคราย...โกรธคนซวยใช่มะ อิอิ..
 
 
ไปแระนะเพื่อนๆ ขา..คงต้องทำงานแล้วล่ะ  เพราะดูเวลาตอนนี้ ก้อใกล้เที่ยง เต็มที   
 
ทำงานสัก 15 นาที ก่อนกินข้าว หุหุ...  
 
 
 
 
 
 
11月1日

ได้แต่น้อยใจ รู้มั้ย....ยยย

 
 
 
 
อ่ะนะ.. ไม่โดนกะตัว ไม่รู้จิงๆ ความรู้สึกแบบนี้
        ((น้อยใจยิ่งนัก))  
  
        ทำไม คนที่ เรารัก มากที่สุด...เรากลับ เกรงใจ น้อยที่สุด
 

     
 


เชื่อว่าหลายๆ คนคงเป็นเหมือนกัน 

เรายอมอ่อนน้อมถ่อมตน
พูดเพราะ

เข้าใจอะไรง่ายๆ กับ "คนอื่น"
แต่กับคนที่เรารัก...

แนนอน...
ว่าเราสามารถเป็นตัวของตัวเองได้มากที่สุด

แต่บางครั้ง...เราก้อเผลอเมินเฉยกับอารมณ์ของเขา

โดยเอาอารมณ์ของตัวเองเป็นที่ตั้ง 

 
   
เราเกรงใจคนแปลกหน้า...ที่เขาไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไร

กับเราเลย
แต่กับคนที่เขาแคร์เราและเราแคร์เขามากๆ

บางครั้งเราก้อทำอะไรโดยไม่เกรงใจเขา
 
 ฉันไม่ได้พูดเฉพาะกับคนที่เป็นแฟนกัน

เท่านั้นนะ...
ยังรวมถึงพ่อแม่เราด้วย
     
เราทำดี...พูดดี...กับใครได้หลายคน...
    
       แต่กับคนที่เราเรียกว่า "คนกันเอง"
           
เรากลับไม่ค่อยได้ทำอะไรให้เขาปลื้มใจ...

หรือแคร์อารมณ์เขาเลย
 
เหมือนอย่างบางคนตอนจีบกัน...เอาอกเอาใจสารพัด

แต่พอเป็นแฟนกันแล้ว...
ฝ่ายหญิงกับรู้สึกว่า 

ฝ่ายชาย "เอาใจ" น้อยลง
แต่ "เอาแต่ใจ" ตัวเองมากขึ้น Image Hosted by ImageShack.us
คำพูดหวานๆ บางคำ ลาหายจากไป

แม้เขาจะพูดว่า...
อยู่กับเรา เขาเป็นตัว

ของตัวเองมากที่สุด เพราะไว้ใจเราที่สุด
 
เพราะความรัก...นอกจากจะเป็นการ

ถ่ายเทความเป็นตัวของตัวเองแล้ว

ก้อน่าจะมีการถ่ายเท...

ความอ่อนโยน...ความเอาใจใส่...

และดูแลซึ่งกันและกันพ่วงไปด้วย
 
 
ฉันอยากให้คนที่รักกัน...

มองอีกฝ่ายว่าเป็น "คนพิเศษ"

เพราะน้อยคนนักที่จะเกิดมาให้เรารักได้อย่างนี้

สิ่งที่ปฏิบัติต่อกัน...ก้อควรจะมีความพิเศษ...

เหนือคนอื่น
พิเศษทั้งการให้และการรับ..

เป็นความพิเศษที่ทำให้หัวใจทั้งสองฝ่ายอิ่มเอม

แล้วลองตอบคำถามซิว่า...

ระหว่างคนแปลกหน้ากับคนพิเศษ...

เรามองหาใคร ?
 
 

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

    

 

 

8月16日

ยุ่งสะบัดช่อ

 

ซาหวัดดีค่าเพื่อนพ้องทุกคน เหอะๆ สำนึกสัก 1 นาที .........................
เอาล่ะ สำนึกไปแล้ว ต่อไปนี้คือการ "แก้ตัว"
( คนดีชอบแก้ไข  คนจัง....ชอบแก้ตัว  -*- )


เพื่อนๆ คะ ช่วงนี้เป็นช่วง วิกฤต และโอกาส ของปลาทองค่ะ 
หากไม่รีบฉกฉวยไว้จะสิ้นเนื้อประดาตัวได้เลยทีเดียว
มันเป็นช่วงหัวเลี้ยว หัวต่อ ของปลาทองค่ะ 


แหม ๆ เหมือนวัยแตกเนื้อสาว เปรี๊ยะ ๆ ของวัยรุ่น  แต่มะใช่ค่ะ ...
ปลาทองกะลังโยกย้ายงานใหม่..อีกครา
หลังจากอาศัยชายคาจุฬาลงกรณ์มาได้ 8 เดือน 
ไม่ว่าหัวหน้าจะยือยุดสุดแรงเกิดแล้วก้อตาม 
แต่ก้อไม่สำเร็จ  (-*-  มันเป็นเรื่องของคนอยากไปน่ะค่ะ)


จะอะไรก้อช่าง ด้วยเหตุผลร้อยแปดพันประการ
ที่ปลาทองไม่อาจฝืนใจอยู่ต่อได้ จึงรีบออกหางานใหม่โดยเร็วไว
ซึ่งตอนนี้ก้อได้งานแล้ว มันคืออาชีพที่ทุกคนค่อนข้างจะหวาดกลัว
และเข็ดขยาดกับมัน  นั่นคือตัวแทนไทยประกันชีวิต
บริษัทประกันชีวิตของคนไทย ชีวิตคนไทย ต้องคนไทยดูแล
555+ มาทั้งสโลแกนเลย

ก้อ...ถึงตอนนี้เพื่อน ๆ อย่าเพิ่งปิดหน้าต่างสเปซปลาทองไปก่อนนะ
ปลาทองไม่ได้มาบังคับขายประกันใคร....ในนี้หรอกน่า
เด๋วไปเคาะตามบ้านเลยดีก่า 555+

ซึ่งจากประสบการณ์ที่ไปโดนครอบงำมา เอ้ย
เรียนรู้มาก้อใช่ว่าประกันชีวิตจะไม่ดี
แต่กลับมีประโยชน์กับคนไทยเป็นอย่างมาก
ในแง่ของความคุ้มครองและการออมทรัพย์
ถ้าเราเข้าใจในกรมธรรม์ในมือของเราเป็นอย่างดี
ก้อคงไม่มีใครคิดว่า การประกันชีวิตเป็นเรื่องน่ากลัว
แต่ถ้าจะให้ปลาทองมาสาธยายในนี้ก้อใช่ที่
รู้ไว้ใช่ว่า ใส่บ่าแบกหาม ตามเพื่อน ๆ ไปอบรมสิ
ฟังแล้วจะอยากบอกต่อ โดยที่ตัวแทนไม่ต้องร้องขอเลยล่ะ
ไม่ทำก้อแนะนำเพื่อน ๆ นะ ....อิ อิ

ที่ศูนย์ไทยประกันตามสาขาต่าง ๆ เค้ามีอบรมกันบ่อยไป
ถึงเรื่องการประกันภัยในรูปแบบต่าง ๆ กฏหมายที่ควรรู้
เกี่ยวกับการประกันภัย  มันค่อนข้างจะซับซ้อนมากนะ  
นี่ปลาทองกะลังจะสอบตัวแทน อ่านไปยังไม่ได้ครึ่งเลย
แต่จะพยายาม ....ชอบ....บบบ   
หากเพื่อน ๆ ได้มีโอกาสไปฟังการอบรม
จนมีทัศนคติที่ดีต่อการประกันชีวิตแล้วล่ะก้อ ..........
.............ขอบัตรค่ะ ..............

และนั่นก้อคืออาชีพใหม่ของปลาทอง ซึ่งหลาย ๆ คนมองว่า
มันก้อคือ "เซลล์ผูกเนคไทน์ ดี ๆ นี่เอง"
ซึ่งครั้งหนึ่งปลาทองก้อเคยคิดแบบนั้น
แต่ตอนนี้ มันคือความภาคภูมิใจสำหรับปลาทอง
ที่หลาย ๆ คนไม่เคยมีโอกาสได้สัมผัส..... จบ

ยาวยืดไปเด๋วจะโดนหาว่ามาครอบงำ -*-
และนี่ก้อคือเหตุผลที่ปลาทอง  ไม่ได้เข้ามาอัพสเปซ
เพราะหลังเลิกงานก้อต้องไปเรียน ที่ไทยประกันต่อ
จนถึง 2-3 ทุ่มแน่ะ....


นี่ก้อไม่ได้เช็ค มง เมลล์ เลย เพื่อนด่ากราด...เลย ไม่มีเมลล์ให้เช็ค กำ!!!
ส่งมากไปก้อด่า ไม่ส่งก้อด่า  มันไม่มีความพอดี ในตัวปลาทองหรอกค่า
อย่ามาคาดหวังอะไร กะปลาทองเลย  ทุกวันนี้ที่หายใจได้นี่ ก้อเพราะจมูกแท้ ๆ เชียว..  -*-


ที่ร่ายมาทั้งหมดนี้  ก้ออยากจะบอกเพื่อน ๆ อีกทีว่า "ของเค้าดีจิง" 5555+


 

5月10日

ซาหวัดดีค่า....พี่น้อง

 
 
ปลาทองมาแล้ว .... มาพร้อมกะเหงื่อเม็ดบักเอ๊ก !!!!
เฮ้อ เหนื่อยใจจิงจิ๊ง... ช่วงนี้ไม่ว่าจะทำอาไร
ก้อไม่มีดีเอาซะเลย งานก้อยังคงค้างคาไม่เสดสิ้น
มิหนำซ้ำ เพื่อนๆ ยังโยนขี้ก้อนโตมาให้ปลาทองอีก
เรื่องความรักนี่มันไม่เข้าใคร ออกใครเลยนะคะ
 
 
เรื่องมันมีอยู่ว่า ...........
เมื่อวันที่ 1 พ.ค. ที่ผ่านมา ปลาทองกะเพื่อนๆ ก้อมีอันต้องได้มิตติ้งกาน
อันเนื่องมาจากเปนงานแต่งงานของ เพื่อนรุ่นพี่ หลังจากงานเลี้ยงมีอันเลิกลา
แต่ด้วยสายเลือดนักเที่ยวของเพื่อนๆ ยังพุ่งพล่าน จึงได้แวะไปนั่งดริ้ง ..ดร๊างกันต่อ
ที่ ร้านดาราบา นั่งไปนั่งมา  พลันสายตาไอ้ตุ่ม หนุ่มเจ้าสำราญ ก้อเหลือบไปเหน
สาวเสิร์ฟอาหารญี่ปุ่นหน้าตาจิ้มลิ้ม *** เกิดปิ๋งปั๋งเค้าขึ้นมาเชียวนะเมิง.......-*- 
ขณะที่ไอ้ยุทธ หนุ่มหน้าโจรใต้ ไร้แฟน ก้อกะลังตะลึงในความน่าหัก เอ้ย น่ารัก
ของน้องนก ** สอบถามชื่อเปนที่เรียบร้อย ** และด้วยความเอี้ย ของเพื่อนๆ
บวกกะความหมั่นไส้ ไอ้ตุ่มหนุ่มเจ้าสำราญที่แม่ม ม่อไปทั่ว
 
หลังจากขอเบอร์มาได้เรียบร้อย เพื่อนๆ ก้อใจดียกเบอร์น้องนกให้ไอ้ยุทธไป
ส่วนไอ้ตุ่มก้อลุกลี้ ลุกลน อยากได้มั่ง ตะเกียกตะกายขอเพื่อน อย่างน่าเวทนา
ทันใดนั้น เพื่อนๆ ที่แสนจะ...ก้อหันมาเหนน้องปลาทองสุดเถื่อน
ที่กะลังนั่งง่วงอยู่ปลายโต๊ะ   *** เหอะๆ หัวเราะ ดีจายที่เจอกระต่ายป่าเข้าแล้ว ***
เอาล่ะวะเบอร์มันนี่ล่ะ  -*-   คิได้ดังนั้น ก้อหันควับไปบอกเบอร์ไอ้ตุ่ม ไอ้หน้าม่อ
ซึ่งรอเบอร์อย่างใจจดใจจ่อ  ก้อรีบเมม ทันใด  หึ หึ พอจะนึกออกมั้ยคะ
ว่าความซวยที่ปลาทองได้รับ จะมีรูปร่างหน้าตายังไง ..!!!!!!
 
... ปลาทองผู้น่าฉงฉาน ที่กลืนไม่เข้า คายไม่ออก ด้วยความเกรงใจรุ่นพี่หัวโต๊ะ
ซึ่งเป็นต้นคิด คนหนึ่ง... จำต้องเล่นเกมส์สติแตกไปกะมานด้วย
 
** เออน่า... แกล้งคุยกะมันสัก 2-3 วัน ทำเปนมีใจกะมันหน่อย
หลังจากนั้นนัดมันไปเที่ยวไกลๆ แล้วชิ่งแม่มเลยนะ อย่าลืมล่ะ ชื่อน้องนกนะเมิง
*** สิ้นเสียงเพื่อน นังปลาทองนั่งหัวเราะ เหอะๆๆ  อย่างบ้าคลั่ง ไม่รุว่าอารมณ์นั้น
แม่มสะใจที่ได้แกล้งเพื่อน หรือว่าเสียใจที่ความซวยกะลังจะมาเยือน ...
 
ถัดจากนั้นมา 1 วัน อิสระภาพของปลาทองก้อถูกคุมคาม
ด้วยเสียงโทรสับของไอ้ตุ่มวันนึงไม่ต่ำกว่า 10 รอบ
 
ตอนเช้า อยู่ในห้องอบรม ก้อต้องวิ่งออกมารับโทรสับ ...
** นกอยู่บ้านค่ะ ยังไม่ตื่น สายๆ โทรมาใหม่แล้วกัน **
 
ตอนสายๆ กะลังนั่งสอนงานบุคลากร... 
** อ๋อ นกอยู่ร้านเน็ตอ่ะ กะลังเช็คเมลล์ อยู่กะเพื่อนๆ ค่ะ หลายคนเลย **
 
ตอนเที่ยงๆ กะลังหม่ำข้าว...
** กินข้าวกะเพื่อนๆ ค่ะ อ๋อ มีผู้ชาย 2 คนเอง นอกนั้นผู้หญิงหมดเลย
เด๋วกินเสดยิงไปนะ **
 
ตอนบ่าย กรูจะทำงานต่อ แม่มมาอีกและ ...
** อั้มว่างทั้งวันเลยเนอะ ไม่มีไรทำเลยหรอ **   
* อืม.. อั้มคิถึงนกที่ซู๊ด.....เลย* 
 
...เหอะๆๆ  ใจปลาทองตอนนี้กะลังนั่งคิถึงไอ้ตัวต้นเรื่องอย่างเลือดเยน....
 
ตอนเยน กะลังจะกลับบ้าน อยู่บนรถตู้ ...
** ค่ะ นกกำลังจะไปทำงานค่ะ วันนี้เข้า 5 โมงเยน เลิก....เที่ยงคืนค่า !!!!! ** 
*โชคช่วยที่ร้านนี้ปิดตอนเที่ยงคืน ไม่งั้นชีวิตปลาทองคงต้องทิ้งไว้คาโทรสับแน่ *
 
มันแทบจะโทร  24 เลยจิงๆ ไม่รุมันจะชอบเค้าเอาเปนเอาตายขนาดไหนกัน
นี่กลางคืน ถ้าปลาทองไม่ปิดเครื่อง มีหวัง..คงไม่ได้นอนกันล่ะ
 
บัดนี้ เวลาล่วงเลยมาก้อจา 10 วันและ ปลาทองเครียดจนสิวปุด
ก้อยังไม่เหนมีต้นเรื่องผู้ใด ออกมาแสดงความรับผิดชอบเลยสักตัว - -" เวงแท้ 
 
** พรุ่งนี้มันนัดเจอน้องนก **
ปลาทองไม่รุจาทำไง สงสารมัน ก้อสงสาร จะสารภาพก้อกลัวมานโกด
ปรึกษาไอ้จ๋อ มานบอกว่างั้นก้อต้องทำให้มันตัดใจ โดยการเลิกติดต่อมันซะ
หรือบอกเลิกไปเลย จบข่าว ...
 
น้องนกผู้บริสุทธิ์ ถูกมารสังคมเอามาย้ำยีซะจน ไม่เหลือดีเลย
โธ่........จาทำไงดีคะ  กลุ้มอิ๋บอ๋าย ใจนึงก้อสงสารเพื่อน
ใจนึงก้อสงสารตัวเองอ่ะ 
 
นี่ต้องปิดเครื่องหนีมันตลอดเลย ไม่ได้คุยกะมูมู่เลย เซร็งว่ะ.....
จะคุยกันที ต้องโทรสาธารณะไปหา เหอะๆๆ ตลกว่ะ
มีมือถือไว้ถือ...เฉยๆ เจงๆ ...!!!!
 
 
 
3月1日

มะมีเวลา

 
 
ช่วงนี้งานยุ่งมั่กมากค่ะ อย่าว่าแต่เข้ามาอัพเลย
 
แม้แต่จะเข้ามาเปิดดู หรือว่าตระเวนไปเม้นให้ใครๆ
 
ก้อยังไม่ได้ทำ เฮ้อ...ปวดหัวจิ๊ง....ธุรกิดรัดตัว
 
เอารูปรับปริญญาไปดูเล่นก่อนแล้วกันนะ
 
เรื่องปวดหัวทั้งหลายแหล่ จามาเล่าสู่กันฟังทีหลัง
 
หึ หึ วันนี้ก้อมีอบรม E-Learning อีกวัน ยังไงๆ
 
ก้ออย่า งอล...กันน้า คิดถึงทุกคน จุ๊บ...จู๊บ....
 
 
1月31日

ยุ่งจิงๆ น้า..

 
 
ขอโตด......น้าคะ เพื่อนๆ ที่ปลาทองมิได้เข้ามาอัพเยย
คือว่าช่วงนี้ยุ่งจิงๆ อ่ะ เพราะเปลี่ยนงานใหม่
แล้วตอนนี้ก้อไม่ค่อยฉะบายด้วยนะ  แค่ก แค่ก...
 
แต่ยังไงก้อยังคิดฮอดเพื่อนๆ ทุกคนเหมียนเดิมเลยน้า
ที่มะได้เข้าไปทักเพราะว่ากะลังหาข้อมูลในการทำงานอยู่น่ะ
จิงๆ นา บางทีก้อเห็นเพื่อนๆ บางคนเข้าเอ็มนะ แต่ก้อมะได้ทักทาย ฮี่ ฮี่
แต่ถ้าเข้ามาทักปลาทองก็คุยได้นะ ..เรื่อยๆ ส่วนใหญ่จาออนตอนกลางวันอ่ะ
 
 
555+ ขอความเห็นใจ ได้คะแนนไปเท่าไหร่น้า...เรา 
 
ย้อนไปก่อนจาไม่ฉบาย ...
ปลาทองก้อมีโอกาสไปเดินงานเกษตรแฟร์มา
เพื่อนๆ ได้ไปกันมั่งป่าวไม่รู้อ่ะ แต่ปลาทองรู้สึกว่า
ปีนี้เงียบกว่าปีก่อนๆ มาก  จาเป็นเพราะกลัวผีมะขามกันรึป่าว
อันนี้ไม่แน่ใจลองไปเดินกานนะ อิอิ  แต่ก้อยังดีที่มี หมา & แมว น่ารักๆ
มากู้หน้าหน่อย เดินกันถนนสึกไปเลยค่า คนอื่นไม่รู้แต่ปลาทองน่ะ เฉพาะเอเคอร์นั้น
5 รอบแน่ะ ดูยังไงก้อไม่เบื่อ สัตว์หน้าขนพวกนี้ น่าร้าก..... จิงๆ ใครยังไม่ไป อย่าลืมนะ
โดยเฉพาะ คนชอบผีมะขามทั้งหลาย หุ หุ
 
หลังจากนั้นมา ปลาทองก้อฟุบยาวค่า
กินอาเจียน กินท้องเสีย ทั้งวัน มะรู้เพราะชิม
มะขามมากไปรึป่าว เหอะๆ น่าคิด...เนอะ......เอ๊ะ
รึว่าจะเป็น...โกโก้แก้วนั้นแน่ๆ โอ๊ะโห...ชัวร์ นี่ๆๆ จาเล่าให้ฟัง
คือว่า... ระหว่างที่เดินในงาน ปลาทองก้อเกิดกระหายน้ำอย่างแรงค่า
เหลือบไปเห็นร้านค้านิสิต ร้านนึงขายเครื่องดื่ม เลยแวะซะหน่อย  แบบว่าอยาก
หนับหนุนนักฉึกฉาน่ะ น้องๆ... เอาโกโก้ปั่นแก้วนึง รอประมาณ 15 นาที ก้อได้โกโก้มาหนึ่งแก้ว
ในราคา 30 บาท (แพง...อ่ะ)  แต่ก้อ..อะ มะเป็นไร สมทบทุนหิ่งห้อย กินเข้าไป ฟรึ่บ...แรก ปลาทอง
ก้อต้องยกแก้วขึ้นมาดูว่า นี่หรือคือโกโก้ปั่น ทำไมช่างให้ความรู้สึกที่ไม่แตกต่างจากน้ำเปล่าปั่นเหยี่ยงนี้
แต่ก้อเอาเหอะ (สมทบทุนหิ่งห้อย -*- )
 
 
ตอนนี้ก้อค่อยยังชั่วแระล่ะ กะว่าพรุ่งนี้จาไปเดินอีก
ฮี่ ฮี่ มะเข็ดเลยจิงๆ  แต่คงบายโกโก้ปั่นตลอดงาน ขอเป็น
น้ำดื่มคริสตรัลดีก่า ดื่มแล้วดีต่อสุกกะพาบ  โฮ๊ะ โฮ๊ะ โฮ๊ะ  เฮ้อ ...
พิมพ์ไป พิมพ์มา สองทุ่มก่า ได้เวลาบรรทมแระ (ช่วงนี้เด๊ะดี นอนไว)
เอาเป็นว่า ไว้เจอกันใหม่  เมื่อโดนประนาม แล้วกานนะ บ้าย บาย จุ๊บๆ ..
 
  
 
 
1月7日

กลับมาแล่ว

 
 
55+  หัวเราะกลบเกลื่อน
หายหน้าหายตาไปเลยตั้งแต่
ก่อนจาปีใหม่อีก ต้องขอโทดเพื่อนๆ
หลายคนที่ยังไม่ได้เข้าไปเม้นให้น้า....แต่
สัญญาว่ายังไง๊..ยังไง ก้อจาไปเยี่ยมเยียนกันให้
ครบทุกคนแน่นอน ด้วยเกียรติของไอ้มูมู่ ... เหอ เหอ โยนขี้ให้ซะงั้น
 
พอดีช่วงนี้ยุ่งกะชีวิตจิงๆ (แต่คิดถึงทุกคนเหมียนเดิมน้า.) ต่อๆ เพราะ
กะลังจาโยกย้ายงานใหม่ จากเลขาวิศวกรฯ ไปสู่ นักวิชาการคอมพิวเตอร์
ที่มอจุฬาฯ หุ หุ  ดีใจที่ได้ไปทำ ชีวิตจาได้พบเจอผู้คนมากหน้าหลายตาหน่อย
เพราะทุกวันนี้หันซ้ายก้อเจอผู้ชาย หันขวาก้อเจอผู้ชาย...  ทีนี้ล่ะจาได้เจอกระเทย
ทอม ดี้ ชะนี บ้าง เฮ้อ!! ชีวิตจาได้มีสีสันกะเค้ามั่ง อยู่มา 7 เดือน จนจากลายเป็นผู้ชาย
ไปด้วยและ  แต่ก้อมีความสุขดีค่ะ  โปกฮากันทุกวันกะหัวหน้า  ปล่อยมุขกันกะจุย
กะจายทั้งวัน หันมาอีกที อ่าว 4โมงเย็นแย้ว...หุ หุ เสบยจิงๆ แต่นี่แหละ ง่อยจา
กินเอา วันๆ ไม่มีงานจาทำอ่ะ อย่างที่บอกเพื่อนๆ ไง ว่านั่งอ่านสเปซเพื่อนๆ
ทั้งวัน ไม่งั้นหลับแน่ ๆ มันคือความเบื่ออ่ะค่ะ เลยคิดอยากจาเปลี่ยนงาน
 
โอ่ย!! แค่คิดก้อเหนื่อยแล้วค่ะ ว่าจาเล่าอะไรก่อนดี
เรื่องเยอะแยะไปหมดเลย จนไม่รู้จาเริ่มเรื่องอาไรก่อนดี
ย้อนไปถึงเมื่อตอนเค้าดาวน์กันหน่อย  เพื่อนๆคนไหนที่ได้ไป
เค้าดาวน์ที่เซ็นทรัลเวิร์ลนี่  ก้อคงจาคิดตรงกัน ว่ากรูจาไม่เอาชีวิต
ไปทิ้งหยั่งงั้นอีกแล้ว โอ๊ะโห...หยั่งกะแห่แหนกันไปเอาบุญที่นครเมกกะ
ปลาทองเกือบโดนเหยียบตาย บางคนก้อจาตบกัน เพราะแย่งกันออก บางคน
เป็นลมต้องหามกันไป ลูกเล็กเด็กแดงร้องไห้กันระงม เพราะโดนเบียดจนไม่มีอา
กาศจาหายใจ ไม่รู้จาหอบหิ้วไปลำบากลำบนทำไม  นี่ปลาทองไม่ได้เวอร์นะ
จิงๆ ไม่เคยไปเหมือนกันไงพอไปทีก้อรู้ซึ้งถึงสวรรค์ของการอยู่บ้านเลย
ตอนเบียดกันเข้าไปยืนดูน่ะ ไม่เท่าไหร่ แต่อีตอนที่แย่งกันออกนี่ดิ
ไม่รู้เวรกำแต่ปางไหน ทำให้เราต้องมาเผชิญชะตากรรมร่วมกัน
อย่างงี้ รองเท้าคู่นั้นที่ไปเผชิญชะตากำมาก้อลงถังไปเรียบ
ร้อย เยินสนิทเช่นกัน 555+ ใครดูทางทีวี ก้อคงจาเห็น
ว่ามันหนอนขนาดไหน  ถ้าเป็นรถด่วน คนขายคง
หน้าบานไปเลย ยั้วเยี๊ยะขนาดนี้ ขายกันรวย
เพลินไป 55+  แต่ก้อสนุกดี รสชาติชีวิต
ใครไม่เคยอยากลองบ้างก้อไม่ห้ามกัน
เชิญตามสบาย แต่คราวหน้าปลาทอง
ขอนั่งดูเพื่อนๆ อยู่ที่บ้านก้อแล้วกัน